نقدی منصفانه بر دریافت آبونمان در زمان قطع کامل خدمات مخابراتی
✍️عبدالرضا آرمانده
شرکت مخابرات به عنوان متولی ایجاد، توسعه و نگهداری زیرساختهای ارتباطی، وظیفه دارد خدمات ارتباطی پایدار،
مستمر و باکیفیت را در اختیار مشترکان قرار دهد. در مقابل، مشترکان نیز با پرداخت آبونمان و هزینه نگهداری،
به تعهدات مالی خود عمل میکنند و انتظار دارند در ازای پرداخت این هزینهها، از خدمات تلفن و اینترنت بهرهمند شوند.
با این حال، در سالهای اخیر سرقت کابلهای مخابراتی به یکی از مشکلات جدی تبدیل شده است.
در بسیاری از موارد، این اتفاق موجب قطع کامل ارتباط مشترکان میشود؛ بهگونهای که نه امکان استفاده از تلفن ثابت وجود دارد و نه دسترسی به اینترنت.
هرچند سرقت کابل اقدامی مجرمانه و خارج از کنترل مستقیم شرکت مخابرات است، اما حفظ امنیت زیرساختها، پیشبینی راهکارهای جایگزین،
کاهش زمان رفع خرابی و تداوم ارائه خدمات، از مسئولیتهای این شرکت به شمار میرود.
پرسش اساسی اینجاست که گناه مشترکان چیست و چرا باید در دورهای که هیچگونه خدمتی دریافت نمیکنند، همچنان آبونمان و هزینه نگهداری پرداخت کنند؟
هنگامی که به دلیل سرقت کابل یا هر علت دیگری، خدمات به طور کامل قطع شده و مشترک هیچ بهرهای از تلفن و اینترنت ندارد،
دریافت هزینه از وی با اصول عدالت، انصاف و حقوق مصرفکننده همخوانی ندارد.
ضروری است شرکتهای مخابراتی و ارائهدهندگان خدمات اینترنتی در شیوه محاسبه آبونمان و هزینههای نگهداری بازنگری کنند.
منطقی است که دریافت هزینه تنها در قبال ارائه خدمت باشد و در دورههایی که خدمات به طور کامل قطع است،
مشترکان از پرداخت آبونمان معاف شوند یا هزینه پرداختی آنان متناسب با مدت زمان قطعی تعدیل و جبران شود.