✍️ عبدالرضاآرمانده
ستونهای بتنی مونوریل سالهاست بر پیکر کرمانشاه باقی ماندهاند؛
سازههایی که بهجای آنکه نماد توسعه باشند، به نمادی از بلاتکلیفی، هزینههای سنگین و تصمیمی بدون سرانجام روشن تبدیل شدهاند.
در شرایطی که بسیاری از پروژههای مشابه در کشور به دلیل نبود توجیه اقتصادی و فنی متوقف شدهاند،
ادامه وضعیت موجود در کرمانشاه پرسشهای جدی ایجاد میکند.
منابع عمومی محدودند و باید در مسیر حل مسائل واقعی شهر و بهبود زندگی مردم هزینه شوند.
از سوی دیگر، بخش قابلتوجهی از شهروندان کرمانشاه از طریق مسافرکشی امرار معاش میکنند
و هر تصمیمی درباره نظام حملونقل شهری، باید آثار مستقیم آن بر اشتغال و معیشت این قشر را نیز در نظر بگیرد.
به نظر میرسد مدیران استان و نمایندگان مجلس نیز نسبت به ضرورت و توجیه ادامه این پروژه با پرسشهای جدی مواجهاند؛
اما آنچه تاکنون کمتر دیده شده، ارادهای روشن برای تعیین تکلیف نهایی پروژه است.
اکنون زمان آن رسیده که مسئولان، بدون ملاحظات سیاسی و با اتکا به مطالعات کارشناسی، صریحاً اعلام کنند:
ادامه مونوریل چه ضرورتی دارد، چه هزینهای در پی خواهد داشت و چه دستاوردی برای شهر ایجاد میکند؟
اگر توجیهی وجود دارد، آن را شفاف با مردم در میان بگذارند؛ و اگر پروژه فاقد توجیه است،
شجاعت تصمیمگیری و جلوگیری از تحمیل هزینه بیشتر به شهر و شهروندان را داشته باشند.
کرمانشاه بیش از هر چیز به تصمیمهای کارشناسی، شفافیت و مدیریت مسئولانه نیاز دارد؛
نه پروژهای که سالهاست در میان ستونهای بتنی و وعدههای ناتمام متوقف مانده است.